VIOLENCIA CERO: PAÍSES EN CONFLITO

BIRMANIA

O Conflito armado en Birmania ou La Guerra Civil en Birmania é un termo usado para referirse á violencia interna en Birmania, tanto por motivo políticos e étnicos entre diversos grupos armados e o goberno dese país. O conflito empezou aproximadamente enabrilde 1948 aínda que dende 1988 o conflito se centrou na loita contra a xunta militar que goberna dende ese entón Birmania. Os seus principais episodios son o levantamento 8888, a actividade de oposición política de Aung San Suu Kyi, as protestas de 2007 e o desvastador paso do ciclón Nargis.
O conflito armado en Birmania refírese á violencia interna neste lugar,
Coreanos e surcoreanos
Birmania independendizouse do Reino Unido en 1948, de inmediato os rebeldes comunistas alzáronse contra o goberno. Levantamentos e os conflitos étnicos comezaron a estalar en varias provincias a partir de 1949, principalmente os karenes do oriente birmano, agrupados na KNU, estes buscaron a secesión, a creación dun estado autónomo, chamado Kawthoolei. A situación empeorou cando o budismo foi a relixión oficial e os dereitos das minoríasrohingyas (musulmáns), karen, chin e kachin (cristiáns) quedaron só como nominais, aumentando o apoio a grupos separatistas.37 Ladivisión do partido gobernante, a AFPFL, levou á instalación por esta dun goberno militar entre 1958 e 1960. Débese mencionar que a AFPFL foi o partido gobernante do país dende o fin da ocupación xaponesa en 1945 ata o seu derrocamento en 1962.
O 2 de marzo de 1962 produciuse un golpe de estado que impuxo un goberno militar de carácter esquerdista do BSPP que se mantería ata 1988. O seu autor, o xeneral Ne Win, converteuse en xefe de estado ata 1981, caracterizando a súa administración de inmediato con xeneralizadas violacións dos dereitos humanos nas zonas fronteirizas, o que foi seguido por unha intensificación da insurxencia, sobre todo por parte do KNU dos karen e a MNDAAdos shan. A persecución contra os rohingyas do oeste levou a unha radicalización do Islam no país, formándose varios grupos armados pequenos pero moi activos naquela zona, utilizando como bases campamentos en Bangladés. Noutras rexións prodúcense tamén combates aínda que moito máis esporádicos.

CAUSAS

Birmania independendizouse do Reino Unido en 1948, de inmediato os rebeldes comunistas alzáronse contra o goberno. Levantamentos e os conflitos étnicos comezaron a estalar en varias provincias a partir de 1949, principalmente os karenes do oriente birmano, estes buscaron a secesión, a creación dun estado autónomo, chamado Kawthoolei. A situación empeorou cando o budismo foi a relixión oficial e os dereitos das minorías rohingyas (musulmáns).

O 2 de marzo de 1962 produciuse un golpe de estado que impuxo un goberno militar de carácter esquerdista do BSPP que se mantería ata 1988. O seu autor, o xeneral Ne Win, converteuse en xefe de estado ata 1981 La persecución contra os rohingyas do oeste levou a unha radicalización do Islam no país, formándose varios grupos armados pequenos pero moi activos naquela zona, utilizando como bases campamentos en Bangladés.

CONSECUENCIAS

Para os birmanos o tratado foi unha humillación total e carga económica a longo prazo. Unha xeración enteira de homes fora aniquilada en combate. O mundo que coñecían, de conquistas e orgullo marcial. O residente británico imposto en Ava era un recordatorio diario da humillante derrota.

Máis importante foi que a carga que supuxo a indemnización deixaría o tesouro real en bancarrota durante anos. A indemnización dun millón de libras consideraríase unha suma colosal.El tratado consiguió su objetivo: dejar a Birmania impotente. De hecho, los británicos disputarían dúas guerras máis doadas contra unha Birmania cada vez máis débil, en 1852 e 1885, e rematou absorbendo o país enteiro en 1885.

ORGANISMOS DE PAZ IMPLICADOS

As minorías étnicas de Birmania fuxiron durante décadas da fame, a guerra e as torturas provocadas polo réxime militar. A organización Amnistía internacional documentou casos de asasinatos de aldeáns a golpes, puñaladas ou disparos..

O número de agresións e a forma sistemática na que se levan a cabo levaron as organizacións birmanas no exilio a denunciar que a Xunta militar desenvolveu unha política de «licenza para violar» para aterrorizar os opositores.

En 1988, pouco antes das matanza de Tian'anmen en China, foron asasinadas polo menos 3.000 persoas durante un levantamento contra o goberno. Segundo outras fontes, como a Secretaría de Relacións Exteriores de México, o número de vítimas ascendería 10.000.

O goberno militar fixo prisioneiros moitos opositores, a maioría por delitos menores ou mesmo por emitir opinións ou cantar cancións opostas ao poder. Innumerables denuncias de torturas e sometemento a escravitude, fixeron o goberno merecedor dunha condena de parte de diferentes organizacións dedicadas ao tema dos Dereitos Humanos como Amnistía Internacional e a propia Organización de Nacións Unidas. O nivel de represión incrementouse nos últimos anos, con extremos como considerar un feito delituoso ter un fax ou aloxar un estranxeiro nun domicilio particular.

Tratado de Yandabo

Os británicos esixiron aos birmanos aceptar as seguintes condicións:

1.A cesión aos británicos de Assam, Manipur, Rakhine (Arakan) e a costa de Taninthayi (Tenasserim) ao sur do Río Salween;

2.O cesamento de todas as interferencias en Cachar e Jaintia;

3.O pagamento dunha indemnización dun millón de libras esterlinas en catro cotas;

4.Admitir o intercambio de representantes diplomáticos entre Ava e Calcuta,

5. A firma dun tratado comercial no seu debido tempo.

El primer pago de la indemnización se hizo inmediatamente, la segunda cuota se abonaría en 100 días desde la firma del tratado, y el resto en dos años. Hasta que se realizara el segundo pago los británicos no dejarían Rangún.

MAPAS, GRÁFICAS E FOTOGRAFÍAS